Serviceflats…laat maar komen

Ik heb even nagedacht of ik dit wel zou schrijven, maar het is zo typerend voor mij dat ik het toch wil delen. Naast de zoektocht naar een andere job, of iets waar ik energie van krijg, is er ook nog het gegeven ‘single mama’. Voor mij is het al een gewoonte bijna en mijn vrienden komen niet meer aandraven met kandidaten. Gelukkig! Al moet het gezegd, de kans dat je iemand leert kennen op een onverwachte manier of via vrienden, is blijkbaar groter dan wanneer je on-line gaat daten. Eigenlijk ben ik best gelukkig, rustig en ik heb door alleen te zijn een hele nieuwe kant van mezelf ontdekt. Misschien zo rustig dat ik wel wat schrik heb om uit evenwicht te geraken. Alleen lijkt de omgeving het er soms moeilijker mee te hebben dan ikzelf. Af en toe krijg ik de profetische zinnen te horen “Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker.” “Je bent het nu gewoon alleen in huis, je gaat niemand meer willen.” en nog enkele van die hoopgevende zinnen…

Ik heb me dus laten overhalen om eens on-line te daten. Twee keer zelfs. Telkens rond de kerstperiode en onder lichte dwang van mijn omgeving. Dat ik niet voor altijd alleen kan blijven, dat ik er voor open moet staan, dat ik niet zo veeleisend mag zijn. Dus SOS-internet. Vreselijk vond ik dat. Het past ook echt totaal niet bij wie ik ben. Te veel ratio, te weinig toeval en synchroniciteit. Ik ben het type dat huilend naar films als serendipity kijkt en dan luidop zegt hoe mooi dat wel is. Een match % doet daar geen goed aan waardoor ik al bevooroordeeld ging daten. Een paar keer ben ik gaan eten met iemand, allemaal aangename mannen. Niets mis mee, of toch niet met allemaal. 😉 En ik was ongetwijfeld voor velen van hen ook niet de perfecte match met mijn zelfstandige zijn en mijn grote bunker rond mijn hart. Maar geen enkele keer voelde ik een klik of de minste sprankel die genoeg was om mijn buik te doen zingen. Grappige dingen maakt een mens wel mee en meer dan eens had ik zin om te gaan lopen naar huis. Om terug in mijn veilige cocon te kruipen. Eerlijk, als je gaat speeddaten in een bed (oh ja wel met kleren aan) dan vraag je jezelf af “waar ben ik in godsnaam mee bezig?”. Ik heb vooral veel gelachen, om de bizarre situaties. Maar één ding is zeker, nooit meer. Het heeft me het equivalent van een heeeele mooie handtas gekost. Met als resultaat mijn besluit: de meeste charmante single mannen zitten niet on-line.

En dan…enter mister X. Op een dag in september zag ik hem en ik weet nog dat ik dacht, tiens wie zou dat zijn. Er was een onverklaarbare aanrekkingskracht of iets dat mij intrigeerde in hem. Zijn happy face was het niet, want hij kijkt meestal wat grumpy. Maar dat vind ik zelfs aantrekkelijk. Als je grumpy bent, mag je ook zo kijken. En dan  kwam ik hem plots overal tegen. Onderweg als ik ergens naartoe fietste, op een wandeling, s’morgens in de auto,… Op de E17 stond hij zelfs eens pal naast mij in de file, hoe groot is de kans! Dus ik vond dat grappig, the universe stuurt mij berichtjes. Ik durfde hem niet aanspreken, maar dat hij single was wist ik wel. Dus hield ik het bij het vanop veilige afstand “observeren”. Tot vandaag, enkele maanden later. (oh my god, hoe zielig is dit 😀 ) Ik zie hem lopen en toevallig loopt hij dezelfde kant uit. Ik zeg vriendelijk goeiemorgen (ok zo ver ben ik dus al) en hij antwoord. Hij stopt en begint zelfs een mini conversatie.

Terwijl hij in de richting van een bouwwerf kijkt zegt hij me dat het wel vooruit gaat. En ik zeg “ja, hier komen euh…” Shit, wat komt hier nu weer? Hoe heten die dingen om te gaan wonen als je oud bent? Mijn beste vriendin en ik gaan er de boel op stelten zijn als we zo oud zijn en nu kan ik verdomme op geen woord komen. Omdat ik riskeer van te stikken in mijn vreselijk lange ‘euh’ zeg ik: “Hier komen woongelegenheden, voor oude mensen.” Woongelegenheden, seriously??!! Hij bekijkt me even alsof ik van mars kom en zo voel ik me ook. En zegt dan vriendelijk “serviceflats dus”. Ja dat was het…. Ik stap naar mijn auto en eens in de auto begin ik gigantisch te lachen. Woongelegenheden, wat was dat nu weer voor woord. Maar het meest van al ben ik van slag over wat ik voel. Het is allemaal zo simpel, maar ik voel iets. Ik voel een soort van tinteling in mijn buik, voel me vreselijk belachelijk en kan er nog om lachen. Hij heeft iets wakker gemaakt, ik voel vlinders. Ik stuur een bericht naar mijn beste vriendin met de woorden “Ik ben niet dor vanbinnen!”. Met geen job in het vooruitzicht, is dit wel een leukste dat me vandaag kon overkomen. Het gevoel dat ik in staat ben verliefd te worden, maakt me blij. Beetje euforisch. Mijn dag is 1 groot kado, want ik ‘voel’. Mister X staat in pole position. Ik was juist, ik ga op een dag weten als het een match is. Dan worden we oud en gaan we in serviceflats wonen, of in woongelegenheden ❤