Hoera, het is oudejaarsavond vandaag! Ik hou van de kerstsfeer, de warmte van de kerstdagen. Voor mij is het dan ook maar echt compleet als mijn kerstversiering staat. Een kerstboom, lichtjes, windlichten met sneeuw, rendieren, theelichtjes,.. ik laat me helemaal gaan. De kerstboom is wel nep, elk jaar zeg ik “Volgend jaar nemen we een echte boom!”. Maar het is zo zielig voor die boom, ik zie me zelf ook niet in mijn eentje een echte boom binnen sleuren. (Stoere charmante mannen die me willen helpen, zijn altijd welkom 😉 ) En het bespaart me een dagelijkse routine van dwangmatig dennennaalden stofzuigen. Dus blijven we bij onze oude trouwe nep-boom.
In tegenstelling tot kerst, vind ik oudjaar de minst leuke dag van het jaar. Het feest en samenkomen met de mensen waarvan ik hou is leuk. Alleen, het aftellen…niet mijn favoriet. De laatste 10 seconden van het jaar, weet ik nooit echt goed wat te doen. Ik tel mee, natuurlijk. En als mijn meisjes er bij zijn die avond, dan kan ik ze na de gezamelijke 3….2….1!!! vastnemen en plat knuffelen. Maar tegelijk maken die enkele minuten voor en na middernacht me emotioneel. Ze doen me denken aan de fijne en minder fijne momenten van het voorbije jaar. Aan dingen die fout gingen en in dit geval dingen in de toekomst die fout gaan lopen. Klokslag 00.00u sta ik steevast een minuut wat rond te kijken. Naar koppels die elkaar vastnemen, kussen, gelukwensen. Ik voel diepe vreugde voor hen, eenzame realiteit voor mij. Dat moment denk ik: single zijn is stom. Of eigenlijk, single zijn op oudjaar is stom.
“What the caterpillar calls the end, the rest of the world calls a butterfly.”
Lao Tzu
Het aftellen straks wordt niet anders dan andere jaren, alleen gaat het nu nog net iets minder fijn zijn. We (want mijn prinsesjes zijn erbij, jeij ❤ ) gaan met vrienden vieren. We kennen elkaar al heel lang, waardoor iedereen ondertussen al weet dat ze mij die eerste minuten na middernacht geen wens moeten geven zoals “En dit jaar eindelijk een nieuwe man hé!”. Of ze hebben het opgegeven, haha dat zou ook kunnen. Nee, dit jaar gaan we wensen uitdelen voor een nieuwe job. Ik kijk er niet echt naar uit. Het is zo lief – en ik mag blij zijn dat mensen mij oprecht dingen wensen – maar het lijkt alsof ik hier nog even in de struisvogel pose wil blijven hangen.
Het is belachelijk ik weet het. Het is absoluut zeker dat ik binnenkort voor de laatste keer door de deur van het bedrijf stap. Of toch als werknemer. En toch wil ik nog wat uitstel, toch wil ik nog even genieten van normaal. Ik heb geen idee wat het nieuwe jaar me zal brengen. Wat wel zeker is, is dat het een bijzonder jaar zal worden. Met onvermijdelijke veranderingen, nieuwe wegen en dus nieuwe kansen. Ik moet het alleen loslaten, de controle eens verliezen. Bring it on 2018, ik ben klaar voor nieuwe avonturen. (en wens me misschien toch maar eens een lief 😉 )
*prachtige gedichten van r.o.
Terugnaarstart 
Plaats een reactie