Sinds vorige week weet ik dat ik ergens anders aan de slag moet, maar de wereld draait gelukkig gewoon door. Vandaag had ik een rotdag. Ik probeer normaal te doen, mijn werk zoals altijd. Maar het is soms verdomd moeilijk! Als er vragen komen om rapporten aan te passen of deadlines met een halve maand op te schuiven, dan heb ik het lastig. In normale omstandigheden ga ik dan direct aan de kar trekken. Samen met het team bekijken we wat we kunnen doen om het budget een halve maand eerder op te leveren. Als ik de meeting ruimte binnenkom zien ze recht door me, ze zien dat ik dingen zit te verkondigen waar ik niet helemaal achter sta.
En toch, ik ga dit hier met een positief gevoel afsluiten, dus we doen door. We gaan punt per punt door ons actieplan met gans het team, draaien en keren om het in orde te krijgen. Ik mag me gelukkig prijzen met mijn team, het zijn stuk voor stuk toppers. Ze zien dat er iets is, maar vertrouwen erop dat ik het op de gepaste tijd ga vertellen. En daar respecteer ik ze voor, voor het wederzijds respect en vertrouwen
Na de meeting stuur ik een mail uit met het aangepast plan, we zetten alles op zijn kop en leveren een halve maand eerder af. Argumenten waarom dat geen goed idee is, zijn verloren moeite. Na mijn mailtje wacht ik op een soort van goedkeuring, een affirmatie van mijn baas waaruit blijkt dat ik het goed heb gedaan. Verloren moeite, ik wacht op iets dat niet komt. Het maakt mij lastig en ambetant. Hoe gedraag ik mij het beste? Niemand kan me daar op antwoorden.
“If you’re going thru hell, keep going.”
-Winston Churchill
Als ik thuiskom ben ik blij dat de dag voorbij is. Ik plof in mijn zetel en bedenk hoe absurd deze situatie is. Iedereen doet normaal, mezelf inclusief. Ik wil dat ze normaal doen, maar eigenlijk ook niet. “Hoe verwacht ik dat ze doen?”, ik kan het antwoord op deze vraag niet geven. Het voelt gewoon allemaal super stom en vreselijk oneerlijk. Plots krijg ik een sms, van P. uit mijn team, dat ze mij steunt en dat ik op haar kan rekenen. Bijna tegelijk krijg ik nog een sms, van G. uit het team, dat hij hoopt dat ik er snel uitgeraak en als ik hulp nodig heb ik het maar moet laten weten. Een half uur later een berichtje van L. uit mijn team, “wat het ook is, wij steunen je!!xx”. Het raakt me, zoveel onvoorwaardelijke steun. De tranen rollen langs mijn gezicht, ik huil omdat ik ze eigenlijk niet wil achterlaten. Ik huil omdat ik eigenlijk meer taken en projecten voor ogen had. Plots denk ik aan een optreden van The Stones waar ik met mijn beste vriendin ooit was “you can’t always get what you want, you get what you need”. Ik ga in de douche, adem eens diep in en zeg ‘morgen is er een nieuwe dag’.
Terugnaarstart 
Plaats een reactie