De kop-in-het-zand tactiek

Het weekend is voorbij. Als ik de parking van het bedrijf oprij prikken de tranen achter mijn ogen. Ik. Ween. Hier. Niet. Komaan, sta in je kracht en blijf er voor gaan zeg ik tegen mezelf. Als ik binnenkom zeg ik zo vrolijk mogelijk goedemorgen en ga ik zitten. Om wat te doen eigenlijk? Wat wordt er nu nog van mij verwacht? Blijkbaar krijg ik de tijd om rustig iets anders te zoeken. Oh bedankt! Denk ik.. Vriendelijk dat wel, maar aan de andere kant. Wie wil er nu zonder gegronde reden een alleenstaande moeder op straat zetten? Het waarom probeer ik los te laten. Ik heb het gevoel dat ik hier niets aan kan veranderen, er zijn ergens krachten boven mij die dit hebben veroorzaakt.

Er zijn enkele collega’s die het meteen doorhebben. Waarom moet je weg?! Tja, ik weet het niet.. Het klinkt vreselijk stom uit mijn mond. Het gevoel gefaald te hebben overvalt me als een monster. Boven enkele mensen hun hoofd zweeft in grote letters  “HOE JE WEET HET NIET? ZE HEEFT ZEKER IETS SERIEUS MISDAAN!”. Het niet kunnen uitleggen wat er gebeurd is, is mij vreemd. Dat dit mij moet overkomen om kosmische redenen die ik nog niet heb ontdekt, daar kan ik me mee verzoenen. Dat ze niet met een waterdichte uitleg kunnen komen, daar kan ik me mee verzoenen. Dat ik aan anderen vertel dat ik het niet weet en ze me dan bekijken alsof ik sta te liegen, dat vind ik vreselijk. Ik wil hier eigenlijk zo snel mogelijk weg.

“When nothing is sure, everything is possible” Margaret Drabble

Bummer, niet mogelijk. Onze CEO wil een meeting met mijn team en mezelf over het budget. Of ik er bij kan zijn, of ik op het einde van de dag kan. Het kan uitlopen. Geen probleem. Over naar de orde van de dag, we bespreken als team hoe we die vergadering gaan voorbereiden en ieder weet zijn/haar stukje. De meeting verloopt goed, iedereen is constructief en zowel onze CEO als CFO zijn tevreden (enfin ze kijken toch tevreden). In de gang ontmoet ik mijn collega, die bekijkt me en denkt hetzelfde. Hij vraagt wat voor een meeting dat nu was. Ben je wel zeker dat je moet vertrekken? Hij begrijpt het niet. Top, ik begrijp het ook niet.

Ik vertrek te laat naar huis, bel naar de kinderen dat ik onderweg ben, iets te laat. Sorry schatjes, mama moest nog belangrijke dingen afwerken. In de auto bedenk ik dat iedereen wel kan doen alsof er niets aan de hand is, echter niets is minder waar. Er is wel degelijk iets aan de hand. Het is alsof ik op een monopoly spelbord toch nog met de dobbelsteen gooi. Ik zet stappen vooruit. Doe gewoon zoals altijd. Maar het heeft geen zin, binnen enkele weken/maanden trek ik de onvermijdelijke kaart. “Ga terug naar start”. Change is coming…ik kan er enkel het beste van proberen maken.