Er is een onbehaaglijk gevoel dat me besluipt, ik heb de voorbije 2,5 jaar samen met mijn team gewerkt aan het opzetten van een concept. Het begint zijn vruchten af te werpen, de teamspirit is super. Eigenlijk is het dan de moment waarin de meeste mensen overgaan op een gevoel van “sit back and relax”. Of niet helemaal relax, maar toch iets meer genieten van de comfortzone. Alleen lukt me dat niet, wat door sommige mensen in mijn omgeving als “speciaal” bestempeld wordt. Wie wil er nu niet in zijn job midden in de comfortzone zitten?
Het voelt raar en ik ga op zoek naar uitdagingen, projecten,…bring it on! Alleen komt er voorlopig niets. Zelf heb ik het niet in de gaten, maar mijn werklust en spirit verdwijnt wat naar de achtergrond. Tot een collega-vriendin me wijst op het gegeven dat ik “wat negatiever ben”. Ze zei het vriendelijker, maar ik hou van de kern boodschap. Doe maar zwart-wit in feedback, veel eenvoudiger. Dus ik, de eeuwige optimist, straal negatief en ontevredenheid uit? Het komt aan. Hier moet ik eens rustig over nadenken. Feedback is a gift, ja alleen komt het deze keer serieus binnen.
“Don’t be afraid to give up the good for the great.”
-John D Rockefeller
Ik maak me op voor een plan, we hebben een nieuw management en dat is het moment om te zien wat ik kan doen. Denken, tekenen, voorstellen,…hup er mee naar de beslissingsnemer. Tijd voor nieuwe uitdagingen, ik ben er klaar voor. Hopelijk zij ook, want het is nodig. Het kost me energie om in de comfortzone te zitten, ik word er ongemakkelijk van. Door alle wijzigingen die komen, is het nu de ideale moment voor mij om een maand ouderschapsverlof te nemen in de zomervakantie. Eindelijk tijd voor mijn kinderen, na de verhuis begin dit jaar welgekomen. Eindelijk vol genieten van onze thuis, ondertussen het werk dat vlot draait. Ik ga voor een top zomer met mijn meisjes. Neem jezelf een cocktail en geniet van het uitzicht. In de comfortzone, daar is het gezellig toch?
Terugnaarstart 
Plaats een reactie